ਮਦਰ ਟੇਰੇਸਾ

Mother Teresa

ਮਦਰ ਟੇਰੇਸਾ ਦਾ ਜਨਮ 26 ਅਗਸਤ, 1910 ਨੂੰ ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਦ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਏਜਿਨਸ ਬੋਜਸੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀਨੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਕਨਵੈਂਟ ਵਿਖੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਅਧਿਆਪਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਆਈ ਸੀ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਸਨੇ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ‘ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ’ ਕਾਰਨ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ। 1950 ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਬੇਘਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਕੂਲ, ਹਸਪਤਾਲ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 160 ਕੇਂਦਰ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। 105 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਆਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਭਾਰਤ ਰਤਨ ਅਤੇ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫ਼ੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਦਰਅਸਲ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਇਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਕਰੀਅਰ ਲਈ ਕੋਲਕਾਤਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। 5 ਸਤੰਬਰ 1997 ਨੂੰ ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਭੇਜੀ ਗਈ ਇਸ ਰਹਿਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਨਵਤਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਇਹ ਦਿਨ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਕਾਲੇ ਵੀਰਵਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਰੀਬ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ।